Mijn hobby en levensinhoud zijn de Pyreneese Berghonden

Als kind al met het "hondenvirus" besmet, waren er altijd een of meerdere honden in ons gezin. 1983 verhuisden wij van Duitsland naar Nederland en onze Duitse Herder mix ging ook mee op reis.
1991 overleed onze trouwe vriend aan een hart ziekte op 10 jarige leeftijd. Maar een leven zonder hond was ondenkbaar voor mij.

De Pyreneese Berghond had mij al in het verleden gefascineerd, dus deze keer een pup van dit ras. Met de nieuwe pup kwam ook onopgemerkt een nieuwe "Virus"  in huis. Ik noem het de "Pyrmanie" , in het Engels ook bekend als "Potato Chip Factor", net als bij chips blijft het niet bij een, maar verlang je meer.
Maar het was pas eind 1992 dat ik mij ervan bewust werd, en zodoende had onze "Percey"  2 jaar alle aandacht en dit resulteerde in een Pyreneese Berghond die op de leeftijd van 17 maanden bij de Reddingshonden Werkgroep Zeeland zijn basisdiploma voor reddingshond en bij de Kynologenclub Zeeland op de leeftijd van 20 maanden het diploma voor Club - GG 1 behaalde.

 
In 1991 werd ik lid van de Nederlandse Vereniging van Liefhebbers van de Pyreneese Berghond. Ook tentoonstellingen werden bezocht, maar hoger dan "zeer goed" was de beoordeling nooit. Maar dat mocht de pret niet bederven.

1992 kwam de 2e hond erbij, nee nog geen Pyreneeër, maar een Duitse Herder, lang-stokhaar. Easy Rider van Soeburcht ook met hem werd gewerkt, zowel op de Kringgroep Walcheren als op de Kynologenclub en op de Reddingshonden Werkgroep Zeeland. Alle twee honden waren ook om de beurt erbij als ik in 1992 mijn Certificaat behaalde voor G & G Instructeur bij KNK Cynophilia.

Maar de "Grote Witte"  zat meer en meer in mijn gedachten, liefst wou ik er een teef erbij. Dus met andere Pyr vrienden en fokkers er over gepraat en eind 1992 was het zover, er was de mogelijkheid om een teef van ruim 2 jaar te kopen, die ook nog veelbelovend was voor de fok.
Zo kwam "Granly Nana" van Denemarken naar Nederland zij was de "Stammoeder" van mijn kennel.
1993 was het geboortejaar van "Ursa's Signum", de kennelnaam waaronder ik sindsdien af en toe een nestje fok.
Familieleden, kennissen en vrienden uit de tijd voor de "Pyrmanie", hadden soms moeite te begrijpen wat voor een belangrijke plaats de honden in mijn leven hebben.

Maar inmiddels is er een nieuwe kennis- en vriendenkring opgebouwd en de meeste hebben dezelfde passie voor de Pyreneese Berghond als ik ze heb.

In mei 1993 werd het eerste nest geboren waarvan een reu en een teef bij me bleven. Ook werd er nog een teefje geïmporteerd uit België, maar deze keer een pup. En met alle drie de jonge honden werd ook nog getraind op de gehoorzaamheids cursus. En niet te vergeten het bezoeken van tentoonstellingen. Ze hadden én op de cursus én op de tentoonstellingen succes.
Inmiddels zijn wij enkele jaren verder en het hele leven draait alleen nog om de honden.

Die wereld lijkt wel ineens kleiner geworden, gemakkelijk worden grote afstanden afgelegd naar het buitenland om hondenshows of andere fokkers te bezoeken van wie ik enkele tot mijn vrienden kan tellen. Ook met velen van de puppy kopers bestaat er een hecht band, en sommigen zijn echte vrienden geworden.